Architektura uzdrowiskowa

Niemieckie kurorty Ahlbeck, Heringsdorf i Bansin uczyniły z niej swoją wizytówkę, poświęcają jej imprezy, odczyty i specjalistyczne serwisy internetowe. Z coraz większą dbałością traktuje się ją również w Świnoujściu. Mowa o architekturze uzdrowiskowej, jedynym w swoim rodzaju stylu architektonicznym, który ukształtował się na Uznamie na przełomie XIX i XX wieku.
Wille, pensjonaty, hotele i ogrody powstające wówczas w Świnoujściu i sąsiednich kurortach Ahlbeck, Heringsdorf, Bansin miały być odzwierciedleniem wysokiego statutu społecznego ich właścicieli. Dziś są pomnikami architektury, które dodają okolicy nieco bajkowego uroku. Niektóre nawiązują do renesansu, inne do klasycyzmu bądź baroku. Chociaż każdy budynek jest inny, wszystkie tworzą jedną stylistyczną całość. Są najczęściej dwu-, trzy- i czteropiętrowymi willami z frontowymi ścianami „udekorowanymi” balkonami i werandami. Większe obiekty zdobią ryzality, prowadzone od fundamentów po dach wystające części fasad. Inne posiadają stylizowane na antyk kolumny, bądź pilastry, tympanony i charakterystyczne wieżyczki. Elewacje utrzymane są zazwyczaj w jasnych kolorach: bieli, oliwkowej zieleni, beżu i błękicie.
Do najbardziej reprezentacyjnych obiektów architektury uzdrowiskowej należy wybudowany w 1890 roku hotel „Ahlbecker Hof”, willa „Oppenheim” w Heringsdorfie, która stała się ulubionym motywem w twórczości amerykańskiego malarza Lyonela Feiningera oraz jeden z najstarszych zabytków architektury uzdrowiskowej - „Villa Achterkerke” w Heringsdorfie wybudowana w roku 1845. Z kolei jednym z najbardziej wyróżniających się budynków ze względu na swoją szklaną mozaikę jest „Villa Oechsler” wzniesiona w 1883 przez Antonio Salviati. W Świnoujściu dawną świetność odzyskały w ostatnich latach choćby dom uzdrowiskowy „Swarożyc” oraz sanatorium „Bursztyn”.